ЛОНДОН, 2026 оны зургаадугаар сарын 9 /Kazinform/. Хоёрдугаар хэлбэрийн чихрийн шижинтэй зарим өвчтөнд “Оземпик” зэрэг “GLP-1” төрлийн түгээмэл эм яагаад төдийлөн сайн үйлчилдэггүйг тайлбарлах генийн хувилбаруудыг эрдэмтэд илрүүлжээ. Ингэснээр ирээдүйд тухайн өвчтөнд тохирсон эмчилгээний аргыг боловсруулах боломж нээгдэж байна.
“Genome Medicine” сэтгүүлд нийтлэгдсэн шинэ судалгаанаас үзэхэд, хүмүүсийн 10 орчим хувь нь цусан дахь сахрын хэмжээг зохицуулахад оролцдог “GLP-1” дааварт бие махбодыг нь илүү тэсвэртэй болгодог “РАМ” хэмээх генийн хувилбарыг тээдэг болохыг тогтоосон байна.
Стэнфордын их сургуулийн Анагаах ухааны сургууль болон олон улсын түнш байгууллагуудын судлаачид 10 гаруй жилийн турш цуглуулсан мэдээлэлд дүн шинжилгээ хийжээ. Ингэхдээ хүн болон хулгана дээр хийсэн судалгааг хоёрдугаар хэлбэрийн чихрийн шижинтэй 1100 гаруй хүнийг хамруулсан эмнэл зүйн туршилтын үр дүнтэй харьцуулан судалсан байна.
Нийт 1119 хүн оролцсон эмнэл зүйн гурван удаагийн судалгааны үр дүнд хийсэн мета-анализ шинжилгээгээр, “GLP-1” рецепторын агонист эмийг зургаан сарын турш хэрэглэсний дараа “РАМ” генийн хувилбарыг тээгчдийн “HbA1c” (цусан дахь сахрын урт хугацааны дундаж хэмжээ) үзүүлэлт бусад хүмүүсийнхээс харьцангуй бага хэмжээгээр буурсан байна.
Харин дээрх генийн хувилбарууд нь метформин, сульфонилмочевин эсвэл “DPP-4” дарангуйлагч зэрэг чихрийн шижин өвчний үед түгээмэл хэрэглэдэг бусад эмийн үйлчлэлд нөлөөлдөггүй болох нь ажиглагдсан байна.